Taekwondo

تکواندو

تکواندو یکی از منظم‌ترین و علمی‌ترین هنرهای رزمی سنتی کره‌ای است، که چیزی بیش از صرف مهارت‌های مبارزه فیزیکی به افراد یاد می‌دهد. این نظم و انضباطی است که از طریق آموزش بدن و ذهن، راه‌های تقویت روح و بالا بردن سطح زندگی را به افراد نشان می‌دهد. امروزه، تکواندو تبدیل به یک ورزش جهانی شده و توانست است شهرتی بین‌المللی به دست آورد. تکواندو یکی از بازی‌های رسمی المپیک است.

بیایید نگاهی دقیق‌تر به کلمه تکواندو(Taekwondo) داشته باشیم: این کلمه از سه بخش "ت" (Tae) به معنی " پا "، "کوان" (kwan) به معنای " مشت " و یا "مبارزه"  و "دو" (Do) به معنای " راه " و یا " نظم و انضباط" تشکیل شده است.

پس به طور کلی، کلمه تکواندو به معنی روش استفاده درست از دست و پا می‌باشد. تکواندو دارای تاریخچه‌ای به قدمت پنج هزار سال در کره می‌باشد، و در طول این مدت با اسم‌های زیادی همانند "سوباک" ، "تک کیون" و "سوبائه" خوانده شده است.

تکواندو در طول دوره پیشرفته و تکامل خود ، تکنیک‌های و فنون بسیاری را از هنرهای رزمی موجود در کره، چین، و ژاپن به خود جذب کرد و به همین دلیل، در حال حاضر شباهت زیادی به روش‌های مبارزه موجود در کشورهای شرقی دارد.

با این حال، تکواندو هنوز هم توانسته است تفاوت زیاد خود را با بقیه هنرهای رزمی شرقی را حفظ کند. از جمله تفاوت‌های بزرگ تکواندو با بقیه هنرهای رزمی کشورهای شرق آسیا، حرکات و جست و خیزهای سریع و دینامیک است که می‌توان این پرش‌ها را در حرکات سریع پای تکواندوکاران در زمان مبارزه مشاهده کرد. 

محبوبیت 

تکواندو یکی از محبوب‌ترین ورزش‌های رزمی می‌باشد. از سال 1960 به بعد ، محبوبیت تکواندو به میزان زیادی افزایش پیدا کرد و توانست در عرض چند دهه، محبوبیت بیشتری به نسبت کاراته، جودو، و روش‌های دفاع شخصی دیگر به دست آورد. از جمله دلایل محبوبیت این ورزش رزمی، زیبایی حرکات آن است که شامل حرکات بسیار زیبا و هنرمندانه پا می‌باشد. 

تاریخچه

سه امپراتوری 

تا قرن ششم پس از میلاد ، چیزی که ما در حال حاضر به عنوان شبه‌جزیره کره می‌شناسیم، بین سه امپراتوری با نام‌های گوگوریو، باکجه، و سیلا قسمت شده بود. 

سیلا کوچک‌ترین و آخرین پادشاهی بود و در لبه جنوب شرقی شبه‌جزیره کره قرار داشت . یافته‌های باستان‌شناسی از این دوره‌ها همانند نقاشی‌های مقبره‌های سلطنتی در حین دوره گوگوریو ، مجسمه‌های سنگی موجود در پاگوداهای باقی‌مانده از دورة سیلا، و اسنادی که در دوره باکجه نوشته شده است ، تکنیک‌ها و حالت‌های مبارزه‌ای را نشان می‌دهد که به احتمال زیاد اولین گونه‌های تکواندو بودند. 

این سه امپراتوری همواره با یکدیگر در حال جنگ بود و سعی می‌کردند که بخش بیشتری از شبه‌جزیره کره را به خود اختصاص دهند. سیلا که کوچک‌ترین و ضعیف‌ترین نیروی نظامی را داشت، به سختی می‌توانست از خود در برابر امپراتوری‌های دیگر دفاع کند، پس اقداماتی را انجام داد که تبدیل به نقطه‌ای کلیدی در تاریخ کره شد.

بیست و چهارمین پادشاه سیلا با نام جین هئونگ، گروهی از مبارزان تشکیل داد که به نام هارَنگ(Hwarang) شناخته می‌شدند. مبارزان هارنگ به وسیله سلاح‌هایی همانند شمشیری، نیزه و تیروکمان تعلیم می‌دیدند. هارَنگ همچنین در شکلی از مبارزه بدون سلاح که به اسم سوباک(Subak) خوانده می‌شد نیز تعلیم می‌دید. سوباک شکل اولیه‌ای از سیستم مبارزه با پا بود که در آن از دست خیلی کم استفاده می‌شد. گروه هارَنگ از سوباک استفاده کردند و چیزهای جدیدی به آن اضافه کرده و قدرت بیشتری به آن دادند. به دلیل وجود داشتن کد اخلاقی و توانایی‌های بالای مبارزه‌ای، هارَنگ تبدیل به "هارَنگ دو" شد که به معنی " روش گل مردانگی" است. گروه هارنگ دو، به دلیل شجاعت و توانایی‌های رزمی خود به سرعت شناخته شدند و تحت ‌یک رهبری مناسب، توانستند دو امپراتوری گوگوریو و باکجه را شکست داده و شبه‌جزیره کره را تبدیل به یک کشور یکپارچه با نام کوریو کنند. 

سلسله کوریو (918 تا 1392 پس از میلاد)|Koryo

سلسله کوریو، دوران پیشرفت و توسعه هنرهای رزمی بود. در این دوره، مبارزه بدون سلاح بیش‌ترین محبوبیت خود را به دست آورد. همچنین به دلیل تکنیک‌های جدید و نظم و انضباط ذهنی که به سوباک اضافه شد، اسم آن به سوباک جی(SooBakGi  ) تغییر کرد. سوباک جی تبدیل به یک ورزش محبوب هم در ارتش و هم بین مردم، شد. هنرهای رزمی در حال شکوفایی بودند و سبک‌های جدید شروع به ظاهر شدن کردند. یکی از این سبک‌ها تکوان(Tae Kyon) بود. تکوان دارای تکنیک‌های بسیار جدید ضربات پا بود و بیشتر به عنوان یک ورزش مبارزه‌ای تا یک روش ذهنی ایجاد شده بود. هر سال مسابقات سالیانه تکوان و سوباک جی توسط پادشاه برگزار می‌شد. به برندگان این مسابقات، مقام بالای درباری داده می‌شد و همچنین آن‌ها می‌توانستند به نیروی نظامی پادشاه، که یادگرفتن هنرهای رزمی برای آن‌ها واجب بود، تکنیک‌های  خود را یاد بدهند. به دلیل اینکه سربازان این هنرهای رزمی را یاد گرفته و تمرین می‌کردند، در زمان سفرهای خود در داخل امپراتوری، این هنرهای رزمی را گسترش می‌دادند.

سلسله یی (1392 تا 1910 پس از میلاد )|Yi Dynasty 

در حین سلسله یی، کره تغییر زیادی کرده و دین رسمی آن از بودایی، به آیین کنفوسیوسی تبدیل شد. این تبدیل، باعث تأثیر چین بر روی دولت و مردم آن زمان کره شد. رهبران نظامی آرام‌آرام شروع به از دست دادن قدرت خود کردند. یادگیری هنرهای رزمی، و سلاح‌ها، برای همه افراد به جز افراد نظامی ممنوع شد. هارَنگ دو، که ریشه در تعلیمات بودایی داشت، در نهایت اهمیت خود را در میان افراد جوان از دست داد. هنرهای رزمی سقوط بزرگ خود را تجربه می‌کرد. با این حال پادشاه جونگ جو(Jong Jo) با درخواست خود برای نوشتن کتاب راهنمای هنرهای رزمی که شامل سلاح‌ها، تکوان و سوباک جی می‌شد، کمک زیادی به باقی ماندن هنرهای رزمی کرد . این کتاب راهنما که توسط لی دوک مو(Lee Duk Mu) نوشته شده بود، دارای بخش‌های دقیقی در مورد روش‌های مبارزه بدون سلاح بود، در نتیجه تکنیک‌های این هنرهای مبارزه‌ای را به صورت نوشته حفظ کرد. با این حال، به دلیل افت قدرت نظامی ، سلسله یی، به دلیل تصاحب کره توسط ژاپن در دوم آگوست سال 1910 به پایان رسید.    

کنترل ژاپنی‌ها 

در این دوره که ژاپن کنترل تأثیر زیادی بر روی کره داشت، چیزهای زیادی تغییر کرد. همه ورزش‌های رقابتی و هنرهای رزمی غیرقانونی شد. تنها ارتش که در آن زمان تحت کنترل ژاپن بود، می‌توانست هنرهای رزمی را تمرین کند. سوباک جی  به صورت مخفیانه تمرین می‌شد و بزودی اسم آن مجدداً به سوباک دو تغییر کرد. هنرهای رزمی ژاپن در آن دوره وارد کره شدند. مردم کره با علاقه زیاد آن‌ها را پذیرفتند. به دلیل توافق‌نامه‌های صلحی که بین ژاپن و کره امضا شد ، برنامه تحصیلی، و همچنین هنرهای رزمی ژاپنی همانند کندو، جودو، کاراته، و آیکیدو در تمام مدارس کره تعلیم داده می‌شد. هنرهای رزمی، مجدداً زمانی که هر دو کشور  ژاپن و کره ، شروع به مبادله تکنیک‌ها و سبک‌های مبارزاتی کردن، یک بار دیگر رشد و رونق زیادی را تجربه کرد. در 15 آگوست سال 1945، کره از ژاپن جدا شد و هنرهای رزمی کره مجدداً توانست به صورت مستقل پیشرفت کند. 

یکپارچه‌سازی تکواندو 

پنج آکادمی علوم و هنرهای رزمی که به اسم کوان(Kwan) شناخته می‌شدند، داخل کره وجود داشت. اسم آن‌ها مودوک کوان، جیدو کوان، چانگ مو کوان، چونگ دو کوان، و سونگ مو کوان بود . در این مدارس سبک‌های مختلفی همانند کونگ سودو، سوباک دو، تکوان، تانگ سودو، و کوان بئاب وجود داشت . روش تعلیمات و استفاده از تکنیک‌های مختلف ، در هر مدرسه به نسبت مدرسه‌ی دیگر تفاوت داشت و در سال 1946، تلاشی برای یکپارچه‌سازی دوجان(Dojang) ها ( سالن‌های تمرین)، و استانداردسازی روش‌های تعلیم انجام شد، با اینحال، هیچ‌کدام از رهبران مدارس نتوانستند دیگری را قانع کنند.

در سال 1955، هیئتی از تعلیم‌دهندگان، تاریخ‌شناسان، و اعضای شناخته‌شده جامعه ورزشی، در جلسه‌ای باهم شرکت کردند تا بتوانند تمام مدارس را باهم همراه کرده و نامی برای این هنر که‌ امید به یکپارچه شدن آن می‌رفت، انتخاب  کنند. در ماه آوریل سال 1955، یک اسم جدید توسط هیئت پیشنهاد شد که تکواندو نام داشت.

در سال 1962، انجمن ورزش‌های آماتور کره، اتحادیه تکواندوی کره، که بعدها انجمن تکواندوی کره نام گرفت را به رسمیت شناخت.

در 28 می سال 1973، فدراسیون جهانی کره رسماً تأسیس شد.

تکواندو در حال حاضر

در حال حاضر تکواندو همانند همیشه جذاب است. تکواندو تحت نظر فدراسیون جهانی تکواندو، تبدیل به یک هنر و ورزش بین‌المللی شده است که در بیش از 190 کشور سراسر جهان تمرین می‌شود.

خصوصیات

تکواندو بر روی ضربات لگد بلند و تکنیک‌های سریع دست تکیه دارد که این حرکات، آن را از دیگر هنرهای رزمی محبوب و ورزش‌های رزمی، همانند کاراته متمایز می‌سازد. با این حال، فدراسیون تکواندو جهانی( WTF ) معتقد است که به دلیل اینکه پا، طولانی‌ترین و قوی‌ترین اندام یک رزمی‌کار است، به همین دلیل ضربات پا بیش‌ترین پتانسیل برای اجرای حملات قدرتمند را با حداقل احتمال اقدامات تلافی‌جویانه در اختیار ورزش‌کار قرار می‌دهد.

تماس و ارسال نظرات

Required *